🎄 Grudniowe wydanie SUKCESU już dostępne 🎄 zapraszamy do lektury 🎄 najpopularniejszy magazyn lifestylowy o Poznaniu 🎄 POLECAMY  

Organizator:

Rogal Story

Podziel się

Święty Marcin i rogale na stałe wpisały się w poznańską tradycję świętowania dnia 11 listopada. Bez smacznych rogali w ręku, wielu z nas nie wyobraża sobie świętowania nie tylko Dnia Niepodległości, ale też spotkań w gronie rodziny czy przyjaciół właśnie tego dnia. Poznajmy zatem tradycję i kultywujmy ją z niezmienną żarliwością w przyszłości!

TEKST: Marta Józefczak
z archiwum Sukcesu, listopad 2019 

O co chodzi z tym Marcinem? O co chodzi z rogalami? Takie pytania bardzo często padają wśród gości, którzy odwiedzają Poznań szczególnie w okolicach listopada. Te same pytania zadają również najmłodsi mieszkańcy naszego miasta. Jak się okazuje, pomimo tego, że jako poznaniacy tłumnie przybywamy na ulicę Święty Marcin 11 listopada każdego roku, chyba nie do końca wiemy, jak narodziła się tradycja pochodów w naszym mieście i dlaczego zajadamy się pysznymi rogalami? To tradycja, którą kultywujemy od pokoleń, ale najważniejsze jest to, aby wiedzieć, dlaczego. Do wyjaśnienia tych kwestii niezbędne jest zapoznania się z legendami miejskimi, które dały początek hucznych dziś poznańskich obchodów Dnia Niepodległości, na które patrzy cała Polska i, jak się okazuje, również wielu zagranicznych gości.

Legenda o Świętym Marcinie
Święty Marcin to patron jednej z najstarszych ulic w Poznaniu oraz kościoła u zbiegu Alei Marcinkowskiego i Świętego Marcina. To przede wszystkim postać silnie zakorzeniona w poznańskiej tradycji obchodów dnia 11 listopada. Dlaczego tak się stało? Kim był Święty Marcin? Już Wam wyjaśniam, a zaczęło się tak…

Dawno, dawno temu, w IV wieku, żył mężczyzna imieniem Marcin. Był poganinem, który w wieku 15 lat wstąpił w szeregi rzymskiego rycerstwa. Stoczył wiele bitew, odwiedził mnóstwo krajów, jednak to wjazd do miasta Amiens na zawsze zmienił jego życie. Wjeżdżając przez bramę miasta na koniu, napotkał na swojej drodze zmęczonego żebraka. Widząc go, Marcin odciął mieczem połowę swojego płaszcza i wraz z sakiewką pieniędzy przekazał potrzebującemu. W nocy, we śnie, ukazał się mu Jezus ubrany w skrawek jego płaszcza. To był znak, który sprawił, że Marcin porzucił stan rycerski i nawrócił się na wiarę chrystusową. Został klerykiem. Założył w Galii klasztor, gdzie wiódł ascetyczne życie pustelnika. Jego postawa została doceniona przez hierarchów kościelnych, którzy ogłosili Marcina biskupem Tours. Marcin, jako skromny człowiek, schował się przed przybyłymi do klasztoru papieskimi wysłannikami w zabudowaniach gospodarczych. Niestety wybrał złe miejsce. Zgromadzone gęsi na widok mnicha podniosły straszliwy hałas i zdradziły jego kryjówkę. I tak, dzięki gęsiom, Marcin został biskupem, a później świętym, a my zajadamy się w dniu 11 listopada gęsiną zgodnie z hasłem – Gęsina na Świętego Marcina!

Legenda o rogalach
Święty Marcin miał pojawić się we śnie również jednego z poznańskich mistrzów piekarskich – Walentego. Ten w swoim śnie zobaczył rycerza jadącego na białym koniu, który zgubił jedną z podków. Piekarz będący pod ogromnym wrażeniem jeźdźca, podniósł ją z ziemi i postanowił upiec rogale w kształcie znaleziska. Tak oto, zgodnie z legendą, powstać miały te jakże smaczne ciasta. Jednak jak było naprawdę?
Tuż przed dniem 11 listopada 1891 roku, ówczesny proboszcz parafii pod wezwaniem św. Marcina w Poznaniu, ks. Jan Lewicki, zaapelował do wiernych, aby wzorem patrona parafii zrobili coś dobrego dla biednych. Kazanie księdza było tak porywające, że pod wpływem jego słów jeden z cukierników – Józef Melzer – postanowił działać. Wychodząc w euforii z kościoła, ujrzał mężczyznę, na białym koniu, który przemierzał miasto. Nie dowierzał temu, co zobaczył. Czy był to sen czy jawa? Podążając za tajemniczym mężczyzną, natknął się na podkowę. Jej kształt był dla cukiernika tak interesujący, że upiekł trzy blachy ciasta w kształcie podkowy i przyniósł je pod kościół. Tam rogale, bo tak o nich można mówić, rozdał potrzebującym. W kolejnych latach dołączyli do niego kolejni mieszkańcy miasta. Bogaci kupowali rogale, natomiast biedni otrzymywali je za darmo. Tradycję, pomimo historycznej zawieruchy, w kolejnych latach kontynuowali cukiernicy ze Stowarzyszenia Cukierników. Był wśród nich Franciszek Rączyński, który po I wojnie światowej obdarowywał smakołykami ubogich, Zygmunt Wasiński, a teraz my poznaniacy możemy kontynuować tradycję, zajadając się i dzieląc rogalami, co roku w dzień 11 listopada.

Jaki jest przepis na rogale?
Nie znam wielu osób, które nie kochają słodkości, a szczególnie rogali świętomarcińskich. Jednak ich przygotowanie nie jest łatwe i wymaga sporych umiejętności. Poznańskie cukiernie, wypiekające rogale według tradycyjnej receptury, uzyskują specjalny certyfikat nadawany przez Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artkułów Rolno-Spożywczych. Jak podkreśla Stanisław Butka Przewodniczący Grupy Producenckiej – Rogal świętomarciński powinien mieścić się w gramaturze 150–250 g za sztukę. Idealny rogal jest smaczny, piękny i o złocistym kolorze. Powinien składać się w 60% z ciasta, 30% z masy makowej, 8% z pomady i 2% z orzechów.